خانه ای در کانادا

راستش من زیاد با آداب وبلاگ نویسی آشنا نیستم چون زمانیکه ایران را ترک کردم اینترنت و وبلاگ هنوز خیلی فراگیر نشده بود. یا شده بود و من در جریانش نبودم. در اینجا هم آنچنان با هزار توی مسایل و مشکلات دنیای جدید و تولد فرزندان و کار و زندگی و مهاجرت دوباره از تورنتو به ونکوور و غیره و غیره درگیر بودم که اصلا به فکر این کار نبودم.

اما هرگز از یاد نبردم که وقتی خودمان (من و همسرم) عازم کانادا بودیم چند صد سوال داشتیم که بسیاری از آنها بی جواب ماند تا خودمان به اینجا برسیم. چقدر و چند نفر اطلاعات نادرست و اشتباه به ما دادند و ما بعدها فهمیدیم که آنها تا چه اندازه از مرحله پرت بودند. خلاصه بسیاری از موارد را شخصا تجربه کردیم، خیلی از راه ها را بیهوده پیمودیم و از خیلی مزایا بی خبر ماندیم تا به اصطلاح جا بیفتیم.

حالا تصمیم گرفته ام برای ادای دین به آنها که در آن روزها ما را راهنمایی کردند و برای رهایی دیگران از دست آنها که چاهنمایی میکنند، تا آنجا که دانش و فرصت دارم به دیگران کمک و راهنمایی کنم.

خوشبختانه امروزه با این همه وبلاگ و سایت و منابع اطلاع رسانی، تازه واردین به کانادا بسیار آگاه تر از ده سال قبل وارد میشوند و زمان و هزینه بسیاری را صرفه جویی می کنند. به علاوه امکان مقایسه اطلاعات مختلف و تشخیص درست از نادرست سهل تر شده.

به چند نفر از دوستان که سوالاتی مطرح کرده بودند با ایمیل پاسخ دادم و آنهایی را که وبلاگ مرا لینکدهی کرده بودند به پیوند های وبلاگم افزودم. (به نظرم این یکی از آداب وبلاگ نویسی است. اگر نیست بهم خبر بدین).

سعی میکنم روزانه نیم ساعتی را برای این وبلاگ وقت صرف کنم. امیدوارم بتوانم.